Twoje IP to: 54.224.91.58
 
Menu »  Świat SoftwareSprzętGame ArenaWebmasteringHacking i BezpieczeństwoZrób To SamTricki z Windows • Porady Komputerowe • SłowniczekKursyZa darmo w sieciDownloadGry On-LineStrefa TatypsychopatyRedakcjaHistoria Strony!Forum!Linki
Słowniczek - A.
.: A : B : C : D : E : F : G : H : I : J : K : L : Ł : M : N : O : P : R : S : T : U : W : X: Y : Z :.

Active Desktop
- to technologia umożliwiająca zintegrowanie internetowej przeglądarki z systemem operacyjnym dzięki czemu można umieszczać na pulpicie (główne okno komputera na którym umieszczone są wszystkie ikony) elementy stron WWW takie jak okno przeglądarki, aplety Java, kanały internetowe itp. Aktywny pulpit wspiera skrypty niezależnie od języka w jakim zostały napisane, HTML, DHTML oraz narzędzia programowania, takie jak np. Visual Basic, Java czy Active X. Mimo że Aktywny pulpit przystosowany jest głównie na platformę systemową Windows 9x i NT, to wspiera również aplikacje działające w innych systemach operacyjnych takich jak UNIX czy Mac OS. Z powodu małego pożytku tego rozszerzenia, dużych wymagań systemowych względem komputera i powszechnego sprzeciwu wobec integracji przeglądarki z systemem operacyjnym technologia Active Desktop jest obecnie wycofywana przez firmę Microsoft z użytku. Najnowsza wersja przeglądarki Internet Explorer nie posiada już opcji Active Desktop.

ActiveX - ActiveX to technologia obiektowa Microsoftu rozszerzająca możliwości standardowego języka HTML i umożliwiająca łączenie i osadzanie obiektów w sieci Internet. Formant ten jest używany do tworzenia składników interfejsu użytkownika. Formaty ActiveX mogą być osadzane na stronach sieci Web lub łączone w całość tworzyć aplikacje typu klient/serwer uruchamiane w sieci korporacji. Firma Microsoft opracowała standard ActiveX jako alternatywe dla apletów Javy, które cechuje podobne zastosowanie. Jak dotąd oba standardy ściśle ze sobą rywalizują, choć żaden z nich nie jest doskonały - ActiveX jest nieco łatwiejszy w użyciu niż Java, lecz i mniej bezpieczny a poza tym działa tylko na platformie Windows i MacOS (potrafi współpracować jedynie z przeglądarką Internet Explorer od wersji 4.0). Z uwagi na to że kontrolki ActiveX mogą się odwoływać bezpośrednio do plików na komputerze, stanowią pewne zagrożenie dla systemu operacyjnego na którym są uruchamiane. Dlatego też są one zazwyczaj opatrywane cyfrowo podpisanym certyfikatem autentyczności, który zaświadcza, że zawierający je program pochodzi z bezpiecznego źródła i nie będzie próbował celowo niszczyć danych. Przykładem wykorzystywania Kontrolek Active-X mogą być aplikacje do sieciowych pogaduszek (chaty), systemy obsługi sklepów internetowych, programy wspomagające nawigację i wyszukiwanie danych na stronach WWW czy internetowe serwisy antywirusowe. Głównymi elementami technologii ActiveX są: Component Object Model (COM) i Distributed Component Object Model (DCOM). Technologie te licencjonowane są przez organizację normalizacyjną The Open Group i implementowane na wielu platformach: COM; CGI; DCOM; Java. Formanty ActiveX można tworzyć przy użyciu różnych języków programowania i to zarówno firmy Microsoft jak i innych. Format ten rozpoznać można po charakterystycznym rozszerzeniu ocx. 

Administrator - Administrator to osoba zarządzająca oprogramowaniem oraz odpowiedzialna za obsługę i prawidłowe działanie systemu komputerowego lub sieci lokalnej. administrator (określany czasem również jako zarządca, superużytkownik, root, supervisor, manager, superuser, admin) zajmuje się (najczęściej odpłatnie) pielęgnowaniem sieci lub systemu komputerowego i utrzymywaniem go w stałym ruchu. Administrator odpowiada za niezawodne działanie systemów wielodostępnych (w tym baz danych) i sieci komputerowych, tworzenie i usuwanie kont użytkowników, wygodę pracy, ochronę i bezpieczeństwo zasobów systemowych (danych, oprogramowania, sprzętu), strojenie i doglądanie systemu, usuwanie awarii, ogólnie za całość eksploatacji systemu. W celu wykonywania zadań administracyjno-porządkowych w obrębie całego systemu administrator rozporządza kompletem przywilejów. W przypadku komputera jednostanowiskowego administratorem jest jego użytkownik-właściciel.

Adobe Acrobat - Adobe Acrobat to oprogramowanie przeznaczone do tworzenia profesjonalnie wyglądających dokumentów zapisywanych w formacie Adobe PDF (Portable Document format). Utworzone w Acrobacie dokumenty można przeglądać i drukować na wielu platformach sprzętowych i w różnych systemach operacyjnych za pomocą popularnego programu Acrobat Reader. Cały pakiet składa się zresztą w sumie z kilku podprogramów takich jak Adobe Acrobat Distiller (narzędzie odpowiedzialne za tworzenie plików PDF na drodze konwersji zbiorów postscriptowych uzyskanych podczas drukowania dokumentu do pliku za pośrednictwem odpowiedniego sterownika), Adobe Acrobat PDFWriter (moduł wirtualnych drukarek), Adobe Acrobat Reader (czytnik dokumentów) i wtyczek do przeglądarek WWW, photoshopa i MS. Office'a. Acrobat od wersji 5.0 oferuje również możliwość wykorzystania cyfrowego podpisu opartego na 40-bitowym kluczu szyfrującym o długości 128 bitów, bezpiecznego wysyłania dokumentów a także operowanie na elektronicznych formularzach. Piątka daje pracownikom firm, grafikom i informatykom szereg udogodnień takich jak ścisła integracja z Internetem, oparta na technologiach WebDistributed Authoring and Versioning (WebDAV) i Open DataBase Connectivity (ODBC). Umożliwia także zespołom równoczesny dostęp do plików Adobe PDF za pośrednictwem przeglądarki oraz ich opisywanie. Dzięki obsłudze języka XML (eXtensible Markup Language) użytkownicy mogą włączać rozmaite dane takie jak metadane i formularze w plikach Adobe PDF do różnych środowisk. Ściślejsza integracja z narzędziami instalacyjnymi umożliwia z kolei informatykom automatyczną instalację i konserwację oprogramowania Acrobat 5.0 w sieci obsługującej wiele stacji roboczych. 
Pełna lista nowych funkcji programu Acrobat 5.0 znajduje się pod adresem: <http://www.adobe.com/>. Adobe Acrobat 5.0 przeznaczony jest dla systemów Windows 9x/ME/NT/2000 i Macintosh.

Adobe Premiere- Adobe Premiere to program do profesjonalnego montażu wideo opracowany przez firmę A. Systems. Umożliwia szybką i łatwą edycję cyfrowych filmów, z możliwością opublikowania ich także na stronach WWW. 

Adres - Adres to precyzyjne określenie położenia jakiegoś zasobu np. pliku, strony WWW lub miejsca w pamięci w ramach danego systemu. Adres składa się z zazwyczaj unikalnego ciągu znaków.

Adres bezwzględny - Adres bezwzględny lub adres rzeczywisty (ang. Absolute address) to adres sprzętowy wygenerowany w procesie tłumaczenia kodu źródłowego na język wewnętrzny komputera. Adres przyporządkowany w sposób trwały przez konstruktora określonej komórce pamięci komputera lub część adresowa rozkazu, która bez żadnej zmiany określa adres komórki pamięci zawierającej argument operacji określonej danym rozkazem. 

Adres e-mail - Adres poczty elektronicznej to ciąg znaków który dokładnie określa położenie elektronicznej skrzynki pocztowej konkretnej osoby w Internecie. Adres elektronicznej poczty składa się z nazwy skrzynki pocztowej określonej przez użytkownika najczęściej swoim imieniem, nazwiskiem lub innym charakteryzującym go sloganem np. kowalski, bezpośrednio po nim (bez spacji) następuje znak @ określany często jako 'małpa' a rozumiany jako 'na' lub 'w' (ang. at). Po znaku @ (również bez spacji) mamy nazwę domeny na której znajduje się komputer przechowujący daną skrzynkę pocztową. Przykładowy adres poczty elektronicznej może zatem wyglądać następująco kowalski@firma.hoga.pl. Serwer (komputer obsługujący pocztę elektroniczną) po odebraniu poprawnie zaadresowanego listu będzie go przechowywał do czasu pobrania go przez użytkownika. Elektroniczny adres pocztowy jest unikalny na skalę światową, co znaczy, że nie może być nigdy jednocześnie dwóch takich samych, ale za to kilka różnych adresów e-mail może prowadzić to tej samej skrzynki pocztowej - alias pocztowy.

Adres fizyczny - Adres fizyczny identyfikuje konkretne urządzenie sieciowe zapisane na stałe w samym urządzeniu. Adres taki skada się z sześciu oddzielonych dwukropkami liczb, gdzie pierwsze cztery określają producenta danego sprzętu, a pozostałe służą do identyfikacji pochodzących od niego kart. Komunikacja przez internet wymaga oprócz fizycznego adresu własnej karty sieciowej, również własnego adresu IP.

Adres internetowy - Adres internetowy to opis położenia danej strony WWW lub zasobów ftp określający ich lokalizację w sieci. Adres internetowy to zazwyczaj 32-bitowy adres przypisany komputerowi połączonemu z Internetem, wskazujący miejsce przeznaczenia pakietu IP i gwarantujący uniwersalność. Rozróżnia się głównie trzt klasy Internetowych adresów: A (dla bardzo dużych sieci), B (dla sieci do 255 komputerów) i C (dla pozostałych operatorów sieci). Przydziałem adresów Internetowych zajmują się odpowiednie instytucje takie jak NIC (Sieciowe Centrum Informacyjne), natomiast w poszczególnych sieciach adresy przydzielają administratorzy sieci. Adres Internetowy zapisany jest zazwyczaj w postaci ciągu czterech liczb dziesiętnych oddzielonych kropkami np. 213.25.110.141.

Adres IP - Adres IP (w najczęściej obecnie stosowanej wersji 4 - IPv4) to cztery oddzielone kropkami liczby z zakresu od 0 do 255 (np. 213.25.110.141) identyfikujące dany komputer w sieci dzięki czemu możliwe jest nawiązanie z nim połączenia. W formie binarnej, liczby te można zapisać za pomocą ośmiu bitów, co w odniesieniu do czterech liczb może dać w sumie 32-bity, przez co liczba możliwych do uzyskania w ten sposób kombinacji adresów może wynosić około 4,3 miliarda. Każdy taki adres IP podzielić można na dwie części: numer identyfikujący samą sieć oraz numer wskazujący na konkretny komputer w tej sieci. W samym Internecie najistotniejsza jest część sieciowa adresu umożliwiająca routerom przekazywanie pakietów danych z jednego węzła do drugiego. Poszczególne części adresu IP odpowiadają kolejnym, coraz mniejszym sieciom, jakie pakiety danych napotykają na drodze do ostatecznego celu. Przykładowo w adresie 213.25.110.141 pierwsza liczba - 213 - oznacza Polskę (jeden z kilku numerów przydzielonych naszemu krajowi), 213.25 to Katowice, a 213.25.110 odnosi się do konkretnej instytucji przyłączonej do sieci w której ostatni człon adresu jest numerem komputera w obrębie samej instytucji. Z uwagi że sieci różnią się między sobą rozmiarami, twórcy standardu IP postanowili uporządkować kwestię przydzielania adresów dzieląc je na pięć oddzielnych klas - A, B, C, D, E. Miało to na celu ułatwienie procesu przyznawania IP jednostkom, które potrzebują ich więcej, a tym które nie mają pod tym względem dużych wymagań. Pierwsza liczba w adresie określa konkretną klasę. I tak jeżeli zawiera się ona w przedziale od 0.0.0.0 do 127.255.255.255., to jest to adres klasy A (adresy od 10.0.0.0. do 10.255.255.255. zarezerwowane są do specjalnych celów), jeśli pomiędzy 128.0.0.0. a 191.255.255.255., to mamy doczynienia z adresem klasy B (adresy od 172.16.0.0. do 172.31.255.255. zarezerwowane są do specjalnych celów), klasę C reprezentują liczby od 192.0.0.0. do 233.255.255.255. (adresy od 192.168.0.0. do 192.168.255.255. są zarezerwowane do specjalnych celów), natomiast klasa D przeznaczona jest wyłącznie dla adresów typu Multicast i obejmuje adresy od 224.0.0.0. do 239.255.255.255. W klasie A tylko pierwszy z czterech członów określa adres samej sieci, następne trzy liczby przypisane są konkretnym urządzeniom w niej działającym (maska podsieci). Klasa A daje więc możliwość zaadresowania ponad 17 milionów urządzeń z czego większość zarezerwowały dla swoich potrzeb rządowe i naukowe instytucje z USA. Z kolei w klasie B, dwie pierwsze liczby oznaczają adres sieci, a następne identyfikują poszczególne urządzenia co umożliwia opisanie ponad 16 tysięcy różnych sieci z których każda może zawierać 65 tysięcy unikalnych adresów. Klasa C używa trzech pierwszych członów jako adresu sieci, natomiast pozostałe liczby służą do identyfikacji działających w niej komputerów co daje dość dużą liczbę dostępnych numerów w sieci, lecz każdy z nich może zawierać najwyżej 256 unikalnych adresów IP. Adresy klasy D wykorzystuje się natomiast do nawiązywania wieloosobowych telekonferencji i transmisji na żywo gdzie użytkownik musi sam dostosować swój komputer do określonej przestrzeni adresowej. Ze względów praktycznych zamiast numerów które są trudne do zapamiętania, używa się nazw typu firma.com.pl, czyli tzw. adresów domenowych np. www.hoga.pl. Podczas nawiązywania łączności adres IP jest automatycznie konwertowany przez specjalny serwer DNS (Domain Name System) na przyjazny dla użytkownika adres domenowy. W sieciach obsługujących protokół SLIP/PPP adresy IP przydzielane są dynamicznie na czas sesji i w poszczególnych etapach mogą być różne dla tego samego komputera.

Adware - Adware to określenie programu komputerowego, którego Autor/Producent dopuścił do użytku na zasadach komercyjnych wynikających ze sponsorowania go przez niezależnych reklamodawców. Programy tego typu nie wymagają bowiem od użytkownika wnoszenia opłaty za kod rejestracyjny uprawniający do legalnego korzystania z aplikacji, ale zmuszają za to do oglądania zmieniających się co jakiś czas reklam, umieszczanych w ramce osadzonej najczęściej gdzieś w centralnej części okna programu. Status Adware często jest zresztą tylko alternatywnym rozwiązaniem, gdyż jeśli użytkownikowi nie odpowiada taka metoda legalnego korzystania z programu to może go także normalnie zarejestrować płacąc autorowi za kod umożliwiający usunięcie z programu ramki z 'natrętnymi' reklamami. Programy typu Adware sa coraz bardziej popularne, w pełni funkcjonalne i zazwyczaj bez żadnych dodatkowych ograniczeń, aczkolwiek bardzo często zawierają także ukryte funkcje monitorujące poczynania użytkownika - patrz w słowniku hasło Spyware. Rozpowszechniane w opisany sposób oprogramowanie określono mianem 'adware' od znaczenia angielskiego słowa 'ad' - czyli reklama. Przykładami znanych aplikacji rozprowadzanych na zasadach licencji Adware mogą być takie programy jak Eudora, Opera, ACDSee oraz wszelkiej maści programy do ściągania plików - Gozilla, Flash Get i inne.

AGP- AGP (ang. Accelerated Graphics Port) to opracowany przez firmę Intel interfejs komunikacyjny mający na celu zwiększenie przepustowości kart graficznych. Technologia ta pozwala karcie graficznej opracowanej w tym standardzie korzystać bezpośrednio z wydzielonego obszaru pamięci operacyjnej RAM w taki sposób jakby korzystała ona z własnej pamięci podręcznej, co zauważalnie zwiększa szybkość wymiany danych pomiędzy pamięcią karty a pamięcią operacyjną. Istnieją trzy rodzaje kart AGP w których przepustowość danych może osiągnąć różne wartości: 
1x - (66 MHz) gdzie przepustowość może wynosić maksymalnie 266 MB/s, 
2x - (66 MHz) gdzie dane mogą być przesyłane zarówno podczas fazy wschodzącej jak i opadającej sygnału przez co praktyczna szerokość pasma ulega podwojeniu do 533 MB/s 
4x - (100 MHz) gdzie karta potrafi transmitować cztery bity informacji przy jednym takcie zegara pozwalając w ten sposób na uzyskanie teoretycznej przepustowości rzędu 1066 MB/s. To, który z trybów jest obsługiwany przez kartę graficzną oraz płytę główną zależy od układu graficznego oraz chipsetu na płycie głównej. W grudniu 2000 r. firma Intel opublikowała unowocześnioną wersję tej specyfikacji - 8x, która obecnie jest dopiero na etapie wdrażania i która ma zapewnić przepustowość rzędu 2,1 GB/s. Niektóre (nowsze) płyty główne zaopatrzone są w rozszerzoną wersję tej specyfikacji - AGP Pro która umożliwia podpięcie karty graficznej wyposażonej w mechanizm SBA (Side Band Addressing). Karty tego typu potrafią wydajniej pracować dzięki wykorzystaniu ośmiu dodatkowych linni przesyłowych którymi przekazywane są dane adresowe.

Akcelerator graficzny - Akcelerator graficzny (ang. Acceleration card) to najczęściej dodatkowy moduł w postaci karty rozszerzającej, wspomagającej procesor i kartę graficzną komputera w przetwarzaniu grafiki trójwymiarowej lub dźwięku przestrzennego. Akcelerator zawiera jeden lub dwa szybkie mikroprocesory przystosowane do wykonywania ściśle określonych zadań. Jednym z pierwszych akceleratorów grafiki trójwymiarowej była karta Millennium firmy Matrox. Jej 64-bitowy procesor MGA-2064W tworzył w pamięci karty tzw. bufor Z o 16-bitowej głębi przechowując informacje o położeniu punktów na osi Z (w głąbi ekranu). Millenium potrafiła ponadto cieniować przestrzenne bryły metodą Gourauda. Kolejnymi popularnymi akceleratorami były takie urządzenia jak: S3 ViRGE, Riva 128 firmy NVIDIA czy Voodoo firmy 3Dfx Interactive. Obecnie rola tego typu 'dopalaczy' straciła na znaczeniu z powodu wystarczającej wydajności produkowanych obecnie kart graficznych.

Alert - Alert to określenie dźwiękowego sygnału alarmującego lub informującego użytkownika o wystąpieniu w komputerze jakiegoś działania, np. nadejście nowej poczty. Zazwyczaj można ustalić rodzaj sygnału (melodyjki) jak i czas jej uruchamiania.

Algebra Boole'a - Algebra Boole'a lub tzw. wyszukiwanie logiczne (ang. Boolean search) to określenie systemu wprowadzającego operatory logiczne definiujące podstawowe działania na wartościach logicznych 1 i 0 czyli PRAWDA i FAŁSZ. Umożliwia to skuteczniejsze przeszukiwanie dokumentów, głównie w sieci Internet, pod kątem określonych fraz wyrazowych zawierających lub nie zawierających określone słowa. Efekt ten uzyskuje się stosując w zapytaniu logiczne operatory np. typu AND, OR lub NOT. Algebra Boole'a opiera się na założeniach że system formalny złożony z niepustego zbioru z dwoma wyróżnionymi elementami: zerem i jednością (stałeboolowskie, np. logiczne wartości false i true), na którym są określone dwuargumentowe działania sumy i iloczynu oraz jednoargumentowe przeczenie ( negacja), spełniające aksjomaty przemienności, łączności, rozdzielności, pochłaniania, neutralności elementów wyróżnionych i dopełniania. Rozpatrywana w ogólności algebra Boole'a ujmuje rachunek zbiorów; algebrę tworzą np. wszystkie podzbiory ustalonego zbioru. Algebrę Boole'a z dwoma elementami 0 i 1 odzwierciedla mechanizmy obliczeniowe stosowane w komputerach. Określenie pochodzi od nazwiska matematyka George'a Boole'a (1815-1864), profesora matematyki w Queen's College w Cork (Irlandia), twórcy podstaw logiki matematycznej.

Algorytm Algorytm - (ang. Algorithm) to zestaw instrukcji, które określają metodę uzyskiwania określonego celu (na przykład algorytm szyfrowania). W przypadku programów komputerowych algorytmem określamy zasady ich działania. Algorytm określa sposób rozwiązywania problemu poprzez krokowe jego analizowanie i przetwarzanie danych w sposób, który zależy od danych. Ustanowienie algorytmu jest zawsze pierwszym krokiem na drodze pisania programu komputerowego. Jest używany do opisania kolei wykonywanych instrukcji i stanowi szkielet przyszłego programu, Określa sekwencję dokładnie zdefiniowanych czynności, kolejności ich wykonywania i metody postępowania. Posługiwanie się algorytmem ma na celu rozwiązanie określonego zagadnienia obliczeniowego lub problemu z przetwarzaniem danych; nazwa 'algorytm' rozpowszechniała się wraz z rozszerzaniem zastosowań komputerów w procesie opracowywania programów; algorytm może być przedstawiony w postaci opisowej, jako wykaz kolejnych czynności, zbiór formuł matematycznych lub tablic decyzji. W przypadku algorytmów stosowanych w procesie przetwarzania danych, najważniejszymi elementem jest sformułowanie warunku i określenie procedury ich realizacji. Nazwa algorytmu pochodzi od nazwiska żyjącego w pierwszej połowie IX wieku, arabskiego matematyka i astronoma Alchwarizmiego.

Alias - Alias to najczęściej pseudonim - dodatkowe lub równoważne określenie długiej nazwy jakiegoś pliku lub adresu, używane w celu zaoszczędzenia czasu. Zastępuje zwykle długą i trudną nazwę lub cały zbiór poleceń. W sieci komputerowej pseudonim grupy stanowi wygodną metodę wysyłania poczty elektronicznej do wielu osób jednocześnie. W arkuszu kalkulacyjnym z kolei, alias może być np. pseudonimem zakresu komórek od A1 do A8 nazwanych ogólnie np. 'Dochody'. (patrz również - przekierowanie). Aliasy stron WWW oferują serwisy http://prv.pl http://up.pl http://glt.pl

Alpha blending- Alpha blending to termin stosowany w grafice komputerowej służący do obliczania przeźroczystości elementów obrazu. Znajduje to zastosowanie głównie przy wyświetlaniu obiektów przedstawiających np. szkło, wodę lub płomienie. Aby piksel tekstury wyglądał jak prześwitujący, oprócz standardowych informacji dołącza się do niego jeszcze tzw. kanał alfa, który określa stopień jego przeźroczystości. Utworzony w ten sposób format RGBA (RGB+Alfa) umożliwia precyzyjną prezentację przeźroczystości i poszczególnych kolorów składowych w szesnastu stopniach. Najczęściej stosuje się format RGBA 4444 co powoduje że każdy parametr jest przetwarzany z dokładnością czterech bitów.

Alt- Alt lub Alter (ang. Alter key) to klawisz kontrolny na standardowej amerykańskiej klawiaturze. Używany w różnych programach wraz z kombinacją innych klawiszy. Powoduje wywołanie określonej funkcji danego programu. Np. wciśnięcie jednocześnie Alt, Ctlr i Del spowoduje zresetowanie komputera. W webmasteringu natomiast nazwą alt się określa tzw. dymek z komentarzem pojawiający się na stronie WWW po najechaniu np. na obrazek. Do tego właśnie w HTMl-u służy parametr ALT. (więcej w dziale Webmastering -> Obrazki)

Amiga - Amiga to rodzaj popularnego w drugiej dekadzie lat 80-tych komputera osobistego, produkowanego przez amerykańską firmę Commodore Business Machines, Inc. (przemianowaną później na Amiga International). Pierwsza amiga była w pełni 32-bitowym komputerem wyposażonym w procesor 68000 (lub nowszy) i zanim na rynku nie pojawiły się PC-ty była najlepszym multimedialnym komputerem jaki istniał pod koniec lat 80-tych. Na początku lat 90-tych narastająca konkurencja zepchnęła wprawdzie ten komputer w cień i przyczyniła się do kłopotów finansowych firmy aczkolwiek miłośnicy Amigi do dziś stanowią liczne grono użytkowników przyczyniając się do ciągłej popularności tej jednostki. Obecnie Amiga zdaje się przeżywać drugą młodość, jej nowy właściciel firma Amino Development, po zakupieniu praw do Amigi od firmy Gateway zaprezentowała 1 kwietnia 2000 r. projekt nowego komputera wyposażonego w nowy system operacyjny Amiga OS, bazującego na systemie Elate.

Animowany GIF- Animowany GIF to najczęściej graficzna animacja złożona z szeregu powtarzających się obrazków które wyświetlane szybko jeden po drugim dają wrażenie ruchomych przedmiotów.

ANSI- ANSI (ang. American National Standards Institiute) to wchodząca w skład ISO amerykańska organizacja o charakterze niedochodowym, zajmująca się normalizacją i standaryzacją wielu dziedzin nauki (m.in. informatyki i telekomunikacji) w celu zwiększenia wydajności pracy oraz konkurencyjności amerykańskich przedsiębiorstw. Ustandaryzowaniu przez ANSI uległy np. niektóre protokoły transmisji danych w sieciach komputerowych, interfejsy komunikacyjne (np. SCSI), tablica znaków ASCII lub odmiany języka programowania C. ANSI jako krajowa organizacja normalizacyjna, koordynuje działalność grup ustanawiających standardy w określonych dziedzinach np. takich jak IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers). Koncepcje zaakceptowane przez ANSI często nazywane są później standardami ANSI (np. ANSI C jest wersją języka C zaakceptowaną przez ANSI). Ponadto skrót ANSI jest powszechnie używany w odniesieniu do tabeli kodów niskiego poziomu używanych przez komputery. Większość z nich może wybierać spośród kilku różnych tabeli kodów ten w którym użytkownik chce zapisać lub odczytać daną wiadomość. Komputer decyduje wówczas w jaki sposób wyświetlać informacje na ekranie, lub jak interpretować znaki wprowadzane klawiaturą przez użytkownika.

Anti-aliasing - wygładzanie krawędzi wielokątów.

Antywirus - Antywirus to program komputerowy mający za zadanie ochronę systemów komputerowych przed wirusami komputerowymi. Najbardziej znane programy tego typu to: Norton AntiVirus, MkS_Vir, Kaspersky Anti-Virus, Panda Software, Sophos, McAfee, AntiVirenKit.

Apache- Apache to nazwa opartego na systemie UNIX oprogramowania sieciowego przeznaczonego głównie dla serwerów internetowych. Pod jego kontrolą pracuje obecnie bardzo wiele znanych i często odwiedzanych serwisów internetowych takich jak np. Yahoo.

API- API (ang. Aplication Programming Interface) to zbiór funkcji i procedur takich jak DirectX, OpenGL, Glide, Heidi, Inventor czy Scene Grap, dzięki którym programy komputerowe komunikują się z systemem operacyjnym automatyzując wykonywanie wielu czynności poprzez zastosowanie uniwersalnych sterowników. Graficzny system operacyjny Microsoft Windows posiada kilka wersji API takich jak: Win 32 API, MAPI czy Telephony API.

Aplet -Aplet to zazwyczaj mały program komputerowy wykonujący jakąś określoną funkcję Aplet uruchamiany jest zazwyczaj wewnątrz innego programu. W odróżnieniu od normalnej aplikacji, applet nie może być uruchomiony bezpośrednio z systemu operacyjnego. W okresie rozpowszechnienia się technologii osadzania obiektów OLE, applety stały się popularne i często spotykane. W Internecie określenie applet kojarzone jest najczęściej z Java Applets (appletami Javy), programami napisanymi w języku Java. Są to niewielkie programy osadzone w serwisach WWW, które po wczytaniu strony, wykonują określone czynności np. wyświetlają bieżący czas, generują ozdobne napisy itp. Applety Javy, w odróżnieniu od całych aplikacji napisanych w języku Java, nie mają możliwości dostępu do zasobów lokalnego komputera, ich zadaniem jest wyłącznie urozmaicenie oglądanej strony WWW.

Aplikacja - Aplikacja to inaczej program komputerowy przystosowany do wykonywania konkretnych zadań narzuconych przez człowieka. Aplikacja jako program komputerowy przeznaczony dla końcowego użytkownika bazuje na konkretnym systemie operacyjnym na którym może być uruchamiany, korzysta z jego zasobów i wykorzystuje jego architekturę. Umożliwia zatem wykonanie za pomocą komputera określonej czynności jak napisanie dokumentu lub wykonanie obliczeń. Przykładem aplikacji może być np. edytor tekstu M. Word, program graficzny Corel Draw, czy też arkusz kalkulacyjny M. Excel.

Archiwizacja Archiwizacja to proces łączenia wielu różnego typów plików w jeden, w celu utworzenia kopi zapasowych archiwizowanych danych. Archiwizacja łączy się przy tym najczęściej z jednoczesnym skompresowaniem danych aby zajmowały jak najmniej miejsca na nośnikach. Archiwizerem w ścisłym znaczeniu tego słowa może być właściwie każdy program w stylu TAR, ARJ, PKZIP czy RAR który łączy w sobie funkcje archiwizera i programu kompresującego.

ArpaNet Arpanet to pierwsza w histori rozległa sieć komputerowa w której szybkość przesyłania danych wynosiła około 56 KB/s. ARPANet (ang. Advanced Research Projects Agency Network) była rozległą siecią komputerową, będącą prekursorem dzisiejszego Internetu. Utworzona w 1969 roku w okresie zimnej wojny przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych, miała zapewnić komunikację rządu na wypadek ataku nuklearnego, gdyż jej główną zaletą było duże rozproszenie wchodzących w jej skład komputerów, dzięki czemu mogła teoretycznie funkcjonować nawet w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia 90% jej zasobów. W pierwszym etapie funkcjonowania rozwijana była przez Uniwersytet Kalifornijski w Los Angeles, Uniwersytet Stanford i Uniwersytet stanu Utah. Wbrew pierwotnym zamiarom działanie ARPANetu polegało jednak głównie na wymianie pakietów pomiędzy komputerami połączonymi liniami dzierżawionymi. Sieć połączyła bowiem wiele uniwersytetów, centrów naukowych oraz ośrodków badawczych i służyła przede wszystkim do wymiany wyników badań naukowych oraz do eksperymentów w dziedzinie zaawansowanych technologii telekomunikacyjnych. ARPANet początkowo była dostępna tylko dla rządowych instytutów badawczych i uniwersytetów mających kontakty z Departamentem Obrony USA. W 1983 r. została podzielona na zamkniętą, doskonale zabezpieczoną sieć wojskową Milnet, oraz resztę, która stała się siecią badawczo-rozwojową. Nadzór nad nią sprawowała Narodowa Fundacja na rzecz Nauki NSF, która skonstruowała nową szkieletową sieć TCP/IP zwaną NSFnet, i w marcu 1990 r. zlikwidowała pozostałości ARPANetu. ARPANet była administrowana przez agencję ARPA.

Asembler- Asembler to język programowania 2 generacji opracowany w 1948 r. Asembler (ang. assembler, assembly language) to język programowania 2 generacji lub tzw. niskiego poziomu, w którym rozkazy kodu maszynowego zostały przedstawione w postaci skrótowych anglojęzycznych poleceń (kodu mnemotechnicznego). Polecenia asemblera są tłumaczone podczas kompilacji programu, przez kompilator zwany również asemblerem, na język maszynowy zrozumiały dla procesora (odwrotny proces zamiany języka maszynowego na zrozumiały dla człowieka kod programu to z kolei tzw. deassemblacja). Program napisany w Asemblerze jest bardzo zawiły i trudny do pisania i/lub poprawiania. Jednak z drugiej strony jest zwykle krótki, szybki w działaniu i bardziej wydajny niż program napisany w języku wysokiego poziomu takim jak BASIC, C, czy Pascal.

ASCII- ASCII to schemat kodowania znaków w tekście przy użyciu wartości binarnych. Tekstowy format takiego kodu ASCII określany również jako 'zwykły tekst' (plain text) rozpoznawany jest przez wszystkie komputery American Standard Code for Information Interchange, czyli amerykański standardowy kod wymiany informacji jest standardowym system przedstawiania znaków w przemyśle komputerowym, w którym do opisu każdego symbolu używane jest tylko siedem lub osiem bitów. W standardowym kodzie ASCII nie ma jednak miejsca dla wielu znaków używanych przez międzynarodowe języki np. takich jak polskie ś, ć, ń czy ą, dlatego powstały rozszerzenia standardowego kodu ASCII - Latin 1 i Latin 2. Każdej literze bądź symbolowi (na przykład literze A, lub spacji) jest przypisana unikalna liczba między 0 i 127, w rozszerzonym kodzie ASCII liczba między 0 i 256. Na przykład znak A o kodzie binarnym 01000001 posiada wartość ASCII 65, znak B o kodzie binarnym 010000010 posiada wartość ASCII 66 itd. Za pomocą kodu ASCII przedstawia się pliki tekstowe w niektórych systemach komputerowych. 
Przykłady kodów ASCII znajdziesz w dziale Webmastering.

ASP- ASP (ang. Active Server Pages) to koncepcja dokumentów stosowanych w sieci Internet, opracowanych i rozwijanych przez firmę Microsoft w technologii Active Platform. Pliki o rozszerzeniu .ASP zawierają programy komputerowe napisane w języku Visual Basic lub JavaScript, które uruchamiają się na serwerze internetowym i przesyłają dynamicznie tworzone dokumenty HTML wprost do przeglądarki internetowej. ASP mogą być zaimplementowane w większości serwerów Microsoftu pracujących w systemach Windows 9x/2000/ME/NT. Może to być zarówno Internet Information Server, Peer Web Serwer jak i Personal Web Serwer. ASP jest technologią alternatywną dla CGI i PHP, charakteryzuje ją łatwość programowania oraz większa szybkość działania. Według producenta, dobrze napisany program w ASP może być do czterech razy szybszy od programu napisanego przy użyciu CGI. Aplikacje ASP wykonywane są po stronie serwera, czyli do przeglądarki dochodzi 'gotowy' kod, taki jak w plikach typu HTML. Źródło skryptu jest niewidoczne dla odbiorcy, odwrotnie niż w HTML czy JavaScript (JS), co pozytywnie wpływa na ochronę pomysłów przed kopiowaniem. Strona ASP może składać się z elementów pisanych w kilku językach, np. HTML, VB Script (VBS) czy JS przeplatających się ze sobą. Kody poszczególnych języków oddzielane są odpowiednimi dla nich znacznikami, a każdy program wykonuje się liniowo - najpierw wykonywane są instrukcje na początku pliku, a później linia po linii kolejne komendy niezależnie od języka w którym zostały napisane, przy czym wyższy priorytet mają zawsze instrukcje napisane w samym VBS. Wybór języka programowania za pomocą którego chcemy zrealizować dane zadanie zależy przede wszystkim od tego czy dany język posiada odpowiednie narzędzia. Zdarza się jednak, że ten sam efekt końcowy można uzyskać na wiele sposobów, trzeba wtedy wybrać po prostu metodę zapewniającą największą szybkość. 
ASP to także określenie niezależnych firm (Application Service Providers) oferujących klientom odpowiednie oprogramowanie do wynajęcia. Firmy te, przechowują na swoich serwerach aplikacje i usługi, umożliwiając użytkownikom zdalne skorzystanie z nich za odpowiednią gotówkę. Obecnie ASP daje dostęp do usług przedsiębiorstwom, które chcą zminimalizować koszty związane z obsługę techniczną, gdyż całe oprogramowanie znajduje się na serwerach firm trzecich.

ATA -ATA (ang. Advanced Technology Attachment - rozwinięta technologia urządzeń dodatkowych) określany również jako IDE lub EIDE to jeden z najbardziej popularnych interfejsów komputera, przystosowany do połączenia dysków twardych z płytą główną. Jego podstawowy interfejs obsługuje trzy tryby pracy PIO 0, 1 i 2 oraz DMA Single word 0, 1, 2 i DMA Multiword 0. ATA odnosiła się początkowo jedynie do oryginalnych komputerów IBM PC/AT i określana była także jako IDE (Integrated Drive Electronics). Jest to technologia wynaleziona jeszcze w latach 80-tych przez firmy Compaq i Western Digital, która stanowiła interfejs pomiędzy płytą główną a urządzeniami do przechowywania danych - dyskami posiadającymi wbudowany w napęd kontroler łączący napęd z magistralą systemową. Termin IDE pojawił się zanim ustanowiony został standard ATA i w miarę jak technologia posuwała się naprzód, pojawiało się coraz więcej nazw bazujących zarówno na określeniu ATA jak i IDE. ATA przewiduje podłączenie dwóch urządzeń (wyłącznie dysków twardych) na jednym kanale. Nie umożliwia za to podłączenia CD-ROM-u. W zależności od maksymalnej przepustowości w standardzie ATA wyróżnia się trzy tryby pracy - starszy tzw. Legacy ATA (max do 8 MB/s) oraz dwa nowsze Fast i Ultra ATA. Cała specyfikacja w odróżnieniu od konkurencyjnej technologii SCSI charakteryzuje się stosunkowo niską ceną i łatwością obsługi. Jego instalacja jest również z reguły bardzo prosta odkąd w większości płyt głównych są wbudowane jedno lub dwukanałowe kontrolery. Wystarczy jedynie podłączyć taśmę danych jednym końcem do urządzenia a drugim do gniazda kontrolera na płycie głównej. W przypadku dysków twardych, każdy kanał EIDE obsługuje maksymalnie dwa urządzenia podłączone do jednej taśmy, z których jedno posiada w systemie zawsze status nadrzędnego (mastera), a drugie podrzędnego (slawe'a). Z kolei kontrolery na płycie głównej akceptują różne wersje specyfikacji ATA zależne od ich zaawansowania technologicznego. 
ATA-1 (maksymalnie do 8,3 MB/s [Legacy] ) 
ATA-2 (16,6 MB/s) 
ATA-3 (16,6 MB/s [Fast] ) 
ATA-4/ATAPI-4 (33 MB/s) 
ATA-5/ATAPI-5 (100 MB/s [UltraATA] ) 
ATA-6/ATAPI-6 (133 MB/s [Big Drive]). 
ATA - jako standard komunikacyjny - obsługuje dyski twarde o maksymalnej pojemności do 128 GB. Rozszerzona wersja tego interfejsu, umożliwiająca podłączenie dysków o maksymalnej pojemności do 144 000 000 GB (144 PB - petabajtów) nosi nazwę ATA/133 (ATAPI-6). ATA jest specyfikacją zatwierdzoną przez komisję ANSI (specyfikacja X3T10).

ATAPI ATAPI (ang. Advanced Technology Attachment Packet Interface) lub (ATA Packet Interface) to zaawansowana, szybka wersja interfejsu komunikacyjnego napędów CD-ROM, napędów taśmowych, dysków magneto optycznych itp. ATAPI wchodzi w skład interfejsu EIDE.

Atari- to nazwa rodziny komputerów produkowanych przez firmę o tej samej nazwie które w latach 80-tych zdobyły sobie wśród użytkowników dużą popularność. Były to komputery przeznaczone głównie do użytku prywatnego, choć w pełni odpowiadały także profesjonalnym wymaganiom. Miały duże walory rozrywkowe - dobrą grafikę i dźwięk. Najbardziej znane modele to: Atari 400, Atari 800, Atari 600 XL, Atari 800 XL, Atari 130 XE, Atari 520 ST, Atari 1040 STF.

AUX- AUX to oznaczenie uniwersalnego gniazda połączeniowego, dającego możliwość zespolenia ze sobą dwóch różnych standardów komunikacyjnych.

AVI- AVI to format naprzemiennego zapisu dźwięku i obrazu video, stosowany w systemie operacyjnym Windows. Format AVI (ang. Audio/Video Interleave) opracowany został przez firmę Microsoft Corporation specjalnie pod kątem nagrywania i odtwarzania sekwencji multimedialnych. Format ten łączy w sobie standardowy 8-bitowy dźwięk próbkowany z częstotliwością 11,025 Hz, oraz animację wideo o szybkości 15 fps (frame per second - ramek na sekundę) co umożliwia odtwarzanie dźwięku i obrazu z jakością zbliżoną do stereofonicznej płyty kompaktowej i profesjonalnych filmów ze ścieżką dźwiękową. Pliki w tym formacie zajmują jednak dość dużo miejsca na dysku, a przy tym wykazują niewielką zdolność kompresji związku z czym standard ten ustępuje powoli nowszym technologiom takim jak MPEG czy MOV (QuickTime).

 

©Copyright Eksakomp.XP.pl    Wszelkie prawa zabronione.